Al schrijvend zit ik met mijn rug vastgeplakt tegen een lederen stoel. Het is elf uur ’s avonds en ik leun met mijn vieze voeten op het bed. De deur van het balkon staat wagenwijd open. Behalve een neonlicht is er geen uitzicht maar de avond koelt de hotelkamer en het getoeter buiten is een prettig en een inmiddels veel te herkenbaar symfonie.

Nog nooit was ik zo ver verwijderd van iedereen die mij kent+ Alleen tussen de 1.2 miljard Indiërs. Waar ik een Thailand of een Vietnam afwees door het overschot aan toeristen zoals ik, heb ik hier in het zuiden van India het tegenovergestelde gevonden. Ik schrijf jullie vanuit een hotelkamer in Madurai, een stad ruim twee keer zo groot als Den Haag. Vandaag heb ik één toerist gezien. Deze meneer was zo druk bezig met zijn zonnehoed en Lonely Planet dat ik maar gauw de straat ben overgestoken.

Erg vind ik het niet. Ik ben hier de westerse attractie van de stad en zolang ze me niet teveel rondjes laten draaien vind ik het prima. Langzaam kruip ik omhoog naar het noorden van India en ik weet zeker dat daar meer rugzakken op me wachten.

Om de chronologie niet om zeep te helpen gaan we terug in de tijd, een flink stuk.

Wietske en ik bevonden ons in de koude heuvels van Ooty. Deze tegenwoordig geïndustrialiseerde stad heeft ons niet kunnen charmeren. Maar de tocht die ons van de heuvels naar beneden bracht wel…

Een militair in uniform draagt in zijn eentje zorg voor de orde op het station van Udagamandalam, om begrijpbare redenen  Ooty genoemd. Hij heeft enkel zijn status en een fluitje, maar het is genoeg. Een Zwitserse stoomtrein komt het station binnen. Deze locomotief brengt ons de komende drieënhalf uur door de bergen, langs de theeplantages terug naar de grond. De trein neemt zo dadelijk de steilste spoorafdaling van heel Azië en de rit moet zo indrukwekkend zijn dat Unesco haar op de werelderfgoedlijst heeft gezet.

Het is een stoomtrein, want moderniseren zou iets van haar charmes wegnemen. Ons plekje bij het raam is puur geluk en ironisch genoeg maakt deze tocht weg van Ooty ons bezoek aan de stad helemaal goed.

Hoe lager we komen, des te warmer het wordt. Langzaamaan begeven we ons steeds meer in het India dat we kennen, het India met de warmte die we inmiddels met ons hele lijf omarmen. Vreemd eigenlijk. Misschien is de liefde voor de hitte het gevolg van de 23 jaar rotweer in Nederland. Het lijkt wel alsof ik er minder moeite mee heb dan de gemiddelde Indiër.

We vervolgen onze reis met de bus, het plan is om in de volgende stad tegen middernacht de trein te pakken naar het zuiden. Twee uur voor vertrek blijkt ons treinticket niet te zijn vrijgegeven. We stonden op de wachtlijst, maar statistiek vertelde ons dat het wel zou lukken. Toch niet dus  en nu hebben een probleem. We besluiten toch de trein in te springen en met gespeeld onbegrip begrip te kweken bij de conducteur. Niet gelukt. We hebben de conducteur uiteraard niet mishandeld maar we moesten de trein weer uit, alleen was deze al rijdende. Op dat moment schiet een welbespraakte Indiase expat ons te hulp, hij heeft hetzelfde probleem.

We blijven in de trein maar zijn genoodzaakt om in een lagere klasse te reizen. Het is een coupe zonder airconditioning en het geweldadige geluid van het getoeter dramt door de open ramen naar binnen. Het lijkt wel alsof we op de voorste wagon zitten. Ik krijg het gevoel dat Indiërs er een sport van maken om midden in de nacht het spoor over te steken, want het waarschuwende getoeter van de machinist bij elke bocht maakt slapen zelfs voor de uitgeputte reiziger erg moeilijk. De rest van de inzittenden lijkt er geen problemen mee te hebben. Wennen lijkt de enige oplossing.

Wietske ligt verderop te slapen en als ik de volgende ochtend wakker word, is de trein halfleeg. Het uitzicht is prachtig; we zijn de staat Kerala binnen gereden. Alles is groen en omgeven door water en zon. De officiële spreuk van deze staat luidt ‘God’s own country’ en hoewel arrogant is direct duidelijk waarom.

De afgelopen drie weken hadden we een stevig tempo aangehouden en de ervaringen schoten ons voorbij. De laatste ogenblikken met elkaar wilden we daarom samen doorbrengen, zonder al teveel nieuwe indrukken en belevenissen. We streken neer in een prachtige home stay met een tropische tuin vol hangmatten. Het enige uitstapje was een tocht met een gondel door de backwaters van Kerala, het was prachtig. Enkele dagen later zijn we doorgereisd naar Varkala, een kustplaats vol yoga, hotels en toerisme. Het was een tip van de vaccinatiepoli-medewerkster van het LUMC.

Tussendoor bezochten we een groots festival met meer olifanten op locatie dan heel West-Europa in de dierentuin heeft staan.  Indrukwekkend, maar een moment later moesten we letterlijk onze lach inhouden bij het aanzien van de weerzinwekkend lelijke praalwagens. India kent zoveel tegenstrijdigheden.

Marco Borsato heeft ooit een liedje geschreven over afscheid nemen. Hij zingt vier minuten lang dat afscheid nemen niet bestaat. Maar dat slaat natuurlijk nergens op. Wietske ging al bijna weg.

Het gevoel was dubbel. Aan de ene kant ga je iets missen dat je nog nooit gemist hebt, terwijl aan de andere kant mijn grote avontuur nu toch echt ging beginnen.

Wietske vloog vanuit Kochi naar Mumbai waar een Lufthansa vliegtuig geduldig op haar zou wachten. Piet Paulusma is een lul, want zowel hij als alle andere meteorologen kunnen het Zuid Indiase weer niet voorspellen. Mijn Samsung telefoon had me ruim anderhalve week iedere dag gewaarschuwd voor ‘intermittent thunderstorms’ maar er gebeurde telkens niets. Maar op het moment dat we Kochi Airport inrijden ging het los! De buschauffeur bracht ons één voor één met zijn paraplu van de bushalte naar de vertrekhal. Eerlijk gezegd hielp het geen flikker, want de harde zijwind zorgde voor een meedogenloos nat pak. Wel ontzettend vriendelijk natuurlijk. Diezelfde storm heeft die avond een enorme ravage aangericht in Kerala. Motoren en scooters lagen op straat en het landschap was één grote plas.

De welbekende Kama Sutra is een Indiaas erfstuk maar in de afgelopen twee duizend jaar is er een verschrikkelijke kuisheid over het land geslagen. Aanrakingen tussen man en vrouw plain publique zijn een groots taboe. Daar stonden we dan al druipend op dat vliegveld, vlak tegenover elkaar met heel India om ons heen. Zo begon Marco toch gelijk te krijgen, want zo kun je inderdaad geen afscheid nemen. Tussen de taxi’s en koffers zeiden we de laatste dingen tegen elkaar. Maar we wisten allebei dat alles al gezegd was. De allerlaatste kus werd begripvol geaccepteerd door de mensen om ons heen.

Daar ging ze en daar ga ik. Terug op de veilige stranden van Zuid India kom ik tot mezelf en inmiddels ben ik mijn eigen favoriete reismaatje.

Ik heb het de afgelopen 14 dagen goed gehad. Ik heb zelfs leren surfen en wel zo dat ik al surfend op een golf met één hand mijn haar kan gladstrijken. De Amerikaanse auto’s en blonde vrouwen zijn nog ver weg, maar ik waan me al te graag in de muziek van The Beach Boys.

Als ik in een God zou geloven, dan zou het een zonnegod zijn. Vanaf zeventien graden is het voor mij zomer en rokjesdag is minstens zo belangrijk als mijn eigen verjaardag. Maar na twee weken strand, zon en alles wat daartussen valt, was ik het zat. Ik had het gevoel dat ik stil stond. Een medereiziger die inmiddels weer in Oostenrijk was teruggekeerd benoemde het in een berichtje: “Still in Varkala and still feeling bad about it?” 

Ik wilde weg uit Varkala, terug het land in. Ik had genoeg van de zon en het strand. Het voelde als een persoonlijke overwinning.

Soms is de reis beter dan de bestemming. Het op weg zijn met de backpack om m’n rug voelt geweldig. Vrijheid. Je hebt geen idee wat er voor je ligt.

Ik ben naar de kaap van India afgereisd. Het meest zuidelijke punt van het sub-continent was een vreemde belevenis. Het landschap is omringd door drie oceanen en het heeft een ontzettende aantrekkingskracht op de Hindu’s. Er waren ontelbaar veel Indiase toeristen. ’s Ochtends vroeg heb ik samen met minstens duizend van hen verspreid over verschillende dakterrasen de zon zien opkomen uit de Bengaalse zee.

Het asfalt en het beton van de gebouwen ademden warmte uit. Het was er bloedheet. Om 1 uur ’s middags, toen de zon bijna recht boven me stond, waren de straten leeg. Bij toeval vond ik een verstopt strandje en waande ik me heel even in ‘ The Beach ‘ van Alex Garland. Ik was ontsnapt uit Kanyakumari, weg van de betonnen jungle en weg van de touts.

Vind ik Scheveningen toch leuker. Diezelfde middag stapte ik het volgende avontuur in, op naar Madurai. Deze stad ligt landinwaarts en heeft een wereldberoemde tempel, men noemt haar de Taj Mahal van het zuiden. We gaan het meemaken.

Ondanks het tijdstip is het nog bloedheet in de hotelkamer in Madurai. Ik zit nog steeds met m’n rug vastgeplakt aan de lederen stoel. Plastic flessen bronwater hebben zich willekeurig door de kamer verspreid. Het is een geweldig avontuur.

edit: foto’s gecentreerd en groter gemaakt