Het monotone gewiebel en getik voelt al snel vertrouwd. Het is vrijdagochtend en ik lig op een berth in de Howrah express. Naast me een groot Indiaas gezin. Voor me en achter me ook. Maar als ik naar rechts kijk zie ik India. Het groene landschap met haar palmbomen en dichtbegroeide flora schittert voorbij. We stoppen bij een klein station, er hangen zilvere vlaggetjes zo afzichtelijk dat zelfs Xenos ze niet zou verkopen. Maar dat geeft niet, integendeel. Er is mij vaak verteld dat je India het beste kunt zien en bereizen per trein, ik geef ze groot gelijk. De Britten hebben een geweldig spoornetwerk gecreëerd. Indian railways, hier nog niet geprivatiseerd, is de grootste werkgever ter wereld. Je hoeft niet te kunnen tellen om dat te bevestigen, het is overal om je heen.

Goa was heerlijk, we zijn daar zes dagen gebleven. Het is een veilig stukje India, een stuk India waar elke Westerling zich in kan wanen zonder alle grip met de werkelijkheid te verliezen. Er is alleen één probleem met witte stranden en palmbomen… er gebeurt niet zoveel. Nu is dat natuurlijk relatief, want niks is nog altijd meer dan op de Hooigracht in Leiden.

We hebben een motorscooter gehuurd voor 3 euro en 20 cent, waar we vervolgens zonder helm en rijbewijs een dag mee mochten rijden. De borg betaalde we met onze levens, echt veilig heb ik me niet gevoeld op de Honda. Maar hard ging het wel en net als in Nederland ervaar je grootse vrijheid op twee wielen. We reden door prachtig groen landschap naar Agonda beach, waar naast een handvol verdwaalde toeristen en een koe niemand was. De foto’s spreken boekdelen.

De volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan om het op één na meest heteroseksuele te doen wat in mijn macht lag, namelijk dolfijnen kijken. Dat was veel gaver dan verwacht en mensen: die dolfijnen springen dus echt de lucht in. Ik had altijd gedacht dat Hollywood hen dit trucje had geleerd. De zee koelt hier nauwelijks af, het water is heerlijk warm en als je alle Engelse toeristen aan de valium wegdenkt, is Zuid Goa toch wel echt een paradijs op aarde.

De hoofdstad van Goa, Panjim, is het dichtst bij Zuid Amerika dat ik deze reis zal komen. De stad was ooit van de Portugezen en naast mooie gebouwen hebben ze ook Portugese straatnamen achter gelaten. De stad voelt erg Westers aan en het weer was de afgelopen dagen ook goed comfortabel. De guesthouse was gevestigd in een monumentaal pand waar ze niks aan mochten klussen. Ik vertelde de vrouw het verhaal van Augustinus, de studentenvereniging die al haar geld moet investeren in het renoveren van een marmeren trap of spiegel van tienduizenden euro’s. Volgens mij vond ze het een goed verhaal.

We vonden een uitzinnig mooi uitzichtpunt waar adelaars vlogen en een oud verlaten klooster uitkeek over het landschap.

Het is hier heerlijk en ik voel me goed. Ik heb het gevoel dat India de juiste keuze is geweest en het gevoel dat ik hier een half jaar ben, voelt nog wat onwerkelijk. Men heeft me al vanaf verschillende kanten gerustgesteld.. Het wilde India, het India dat je laat schrikken en waar je niet aan kunt wennen maar wat je gewoonweg moet accepteren.. dat komt nog. Dit is zoals bowlen met een slurf in de geul.

Een koopman verkoopt zijn kip in de trein en ik maak er dankbaar gebruik van. Jullie bedankt voor alle reacties en het lezen. Er waren ruim 400 mensen die mijn vorige verslag hebben gelezen, meer dan ik ooit had durven verwachten.

Bedankt en tot gauw!

De koe is heilig in India, je ziet ze overal behalve op je bord

Agonda beach 1

Agonda beach 2

Een achtertuin

Palm tree paradise

Zuid Goa

Zuid Goa 2

Dolphin express

Visser op zee

Flipper goes India

De boom

Het uitzicht over Old Goa en in de verte Panjim

Adelaar bij een klooster

Indiase bus op snelheid

Visser op land

Dit ben ik