Wild wiebelend en schokkend schieten we de bocht in. Met grote snelheid zigzaggen we door het Bandipur national park. De weg is in slechte staat en de vering van de grote Volvo bus huilt onder het geweld van de chauffeur. De Hindu’s geloven in het lot, als het tijd is dan zij dat zo. Deze overtuiging is goed merkbaar in het verkeer. Ze rijden op z’n zachts gezegd roekeloos, maar suïcidaal dekt de lading misschien beter.

Om de tien minuten zien we een kudde olifanten en de hele bus is in extase als we een boomstronk verwarren met de schim van een tijger. We zijn onderweg naar de heuvels in het zuid-westen.

Ik concentreer me met moeite op de weg voor me. Naast me spuugt een kind al zittend in de schoot van zijn moeder, hij ziet lijkbleek. Sinds ik op mijn achttiende mijn rijbewijs heb gehaald, ben ik in toenemende mate slachtoffer geworden van de nachtmerrie van elke chauffeur: reisziekte. Primatour, het kleine gele pilletje, doet wonderen tegen de misselijkheid maar mijn Nederlandse tabletten zijn niet opgewassen tegen deze attractie. Zelf na twee exemplaren zakt het onbehagelijke gevoel niet weg. Ik heb ooit gelezen dat heftige misselijkheid in staat is een mens erger toe te takelen dan pijn. Het heeft een overheersende zwaarte welke alles opslokt en die zich maar moeilijk laat wegdrukken. Maar wat praat ik, ik maak van een mug een olifant.

Mezelf gezworen om zo’n afstand nooit meer met de bus te reizen kwamen wij aan in Udagamandalam. Udagamandalam, ook wel liefkozend Ooty genoemd, is een zogenoemd ‘Hill station’ in het zuiden van India. De welgestelde Britten trokken massaal de heuvels in om aan de zomerse Indiase hitte te ontsnappen.

Ik heb het voor het eerst sinds 14 dagen en nachten weer koud, ik was al bijna vergeten hoe het voelde.

We gaan een paar dagen terug in de tijd. Zes dagen geleden hebben we de staat Goa vaarwel gezegd en reden we voor de laatste keer door de groene landschappen. De trein sneed door de vochtige lucht en bracht ons met comfort naar de droge binnenlanden van Karnataka . De hitte is hier op haar hoogtepunt met 43 graden, maar het voelt als een warme zomerdag in Frankrijk. De droge lucht maakt zweten iets voor proleten en arbeiders, zelfs sjouwend met de backpack blijf ik vele malen droger dan in het vochtige klimaat aan de kust.

Een van mijn Leidse reisleiders, je wordt er vanzelf een als je in India bent geweest én bij de helft hoort die het geweldig vond, vertelde me al dat Hampi leek op Disneyland met haar decor van tempels, grootse rotsblokken en veel te assertieve aapjes.

We sliepen op de Hampi bazaar, een levendige mengelmoes van Indiërs, toeristen, hotels en winkeltjes. Deze bijzondere plek was in 1500 het middelpunt van de Vijayanagara empire. Beeld je het volgende in: 500 jaar geleden moesten de mensen zich wassen in het vlakbij gelegen badhuis voordat zij de bazaar mochten betreden. Er werden hier diamanten en goud verkocht, tegenwoordig zijn het verstofte flessen bronwater en goedkope t-shirts. De stad huisde 0.1% van de wereldpopulatie en was daarmee de tweede grootste stad in de wereld. Nu zijn het er 6000 die vooral inkomsten genereren uit mensen zoals ik, de toerist.

Onze festivals in Nederland draaien voornamelijk om muziek, wist een Indiaanse man mij te vertellen. Hier in India zit er gewicht achter, inhoud en het geheel bestaat uit een aaneenschakeling van rituelen. Families reizen stad en land af om het voor hun belangrijke festival bij te wonen. Stel je eens voor, een hele familie uit Drenthe op weg naar Tomorrow Land…

Taal is in deze vergelijking natuurlijk de belemmering. Indiase festivals laten zich misschien nog het best vergelijken met een mis bij kerst in ons land. Toch had de beste man een punt. Het overvloed aan festivals bracht de mensen bij elkaar en de opgedoste horde leek even te ontsnappen uit het dagelijks bestaan. Daarmee wil ik de boel niet romantiseren, maar enkel benadrukken dat deze feesten een grote rol spelen in de Indiase cultuur.

Niet wetend dat deze maanden overspoeld zijn met festivals prezen we ons gelukkig dat we juist nu, op 3 april, in Hampi waren neergestreken. Het Hindoeïsme, zonder twijfel het meest polytheistische geloof dat ik ken, viert met het festival de bruiloft van een van de goden. Twee reusachtige wagens werden langzaam met man en macht over de bazaar getrokken. De omstanders gooiden vol overgave bananen richting de rijdende tempels. Welkom in India.

Een overvloed van apen was de baas over de daken in Hampi. We liepen onschuldig met twee 7up in onze hand de trap op naar naar het dakterras van het guesthouse, ons tegelijkertijd vergapend aan de prachtige tempel ernaast. Het waren er twee en ik schrok me dood. Waar een muis in het gemiddelde studentenhuis bij het horen van een geluid zo snel mogelijk een gleuf in glipt, is de aap minder bang. Na een snauw van onze kant, we hadden immers dorst, haalde het aapje uit en wij konden alleen nog maar aan rabbies denken. We gaven al snel op en de aap had absoluut geen moeite met het door Coca-Cola ontworpen flesje. Dit was een cultuurshock. Mijn ervaringen in de Apenheul waren helaas niet van toepassing.

Volgens de Lonely Planet kost het maanden om alle overgebleven tempels van het Vijayanagara tijdperk te bezoeken, iets dat wij dan ook niet van plan waren. Op de dag dat we het Disneyland-landschap toch een waardig bezoek gingen brengen, werden we overweldigd met cultuur en Indiërs. Bij een tempel die nog in gebruik was, werden we warm onthaald. Bij elke Indiër die met Wietske of mij op de foto wilde, vroeg ik diegene om ook voor mijn lens te poseren. Zodoende kan ik de kunst van de portretfotografie onder de knie krijgen. De gemiddelde Indiase man en vrouw is trouwens ontzettend fotogeniek.

Een ogenblik later kregen we een palmblad aangereikt met daarin een berg rijst en groene pap. Niemand duwde een pistool tegen onze slaap, maar toch voelde het als een grote verantwoordelijkheid. De zojuist aangereikte maaltijd moest op, de op dat moment ogenschijnlijke en onoverkomelijke diarree was minder erg dan het krenken van deze vrijgevige vrouwen door het gevulde palmblad terug te geven. Het was een zegen, toch fijn van Jezus bij zo’n Hindoeïstische tempel, dat we het op een gegeven moment lekker gingen vinden en terugkijkend was het een bijzonder moment.

Terugdenkend aan mijn eerste ervaring met Disneyland kwam de volgende herinnering naar boven geslopen. Mijn zus heeft me ooit een paar dagen meegenomen naar dit Franse pretpark en het was geweldig. Behalve het moment in de auto richting het park. Vanaf de achterbank vertelde ik haar beste vriendin dat mijn zuslief vond dat zij een paardenbek had. Als 8-jarige voelde ik de spanning en ik weet zeker dat ieder die zich op dat moment in de Renault Clio bevond dit moment van 15 jaar geleden nog goed kan herinneren. Ik heb een hoop geleerd in de jaren die volgden.

Enfin, de dag na de tempels pakten we onze backpacks en trokken we Hampi uit om de  rivier over te steken. Op het heetst van de dag stonden er zeker 200 Indiërs in het water. Privacy bestaat niet in het land van 1.2 miljard. Er werd gelachen, gespeeld, gewassen en vooral afgekoeld. Twintig meter verderop zat een vrouw op haar hurken te poepen.

Aan de overkant huurden we een scooter en reden we over de uitgestorven wegen ten noorden van Hampi. Op weg naar een groot meer kwamen we langs talloze dorpjes waar niet alleen de kinderen, maar hele gezinnen, ons lachend aankeken en vrolijk zwaaide. Wat een heerlijk land.

Mijn laatste herinnering van Hampi kleven aan de Monkey Temple. De scooter stond beneden en zonder aarzeling beklommen we de 572 treden. Hanuman, de aap God, moet volgens de legende hier geboren zijn. Het uitzicht was prachtig en de velen apen gaven een extra dimensie aan het geheel. Het beeld van de eenzame boom in de verte met achter haar heuvels, wolken en een ondergaande zon zal me lang bijblijven.

Het avontuur ging door en bracht ons naar Mysore. Hier ga ik jullie niet mee vermoeien, het was niet zo spannend op een reusachtig paleis na. Het was wat saai, zo saai dat we twee dingen gedaan hebben die jullie niet verder mogen vertellen. We hebben gegeten bij de Kentucky Fried Chicken en we zijn naar de dierentuin geweest. Dat laatste was stiekem wel heel leuk, ik heb me direct afgemeld bij de digitale nieuwsbrief van Blijdorp.

Terug naar Ooty en de koudte. Ik beloof jullie snel een nieuw verhaal. Endemol is groot geworden met cliffhangers, dus ik verklap vast dat het stoomtreinen, reusachtige olifanten en een stukje paradijs omvat.

Tot gauw.

Monkey Temple

Lachen in India

Silhouet

Lichtval

Trotse gans

Grootse tempel

People of India

Eén van de honderden tempels

Transport

Romeo & Juliet

Balans

Disneyland

Sari

Het paleis van Mysore

Wierook in de maak

Een dag op de markt in Mysore

Straatvuil bij stroomstoring

Tot gauw